COLUMN | Als je de sprong niet waagt, kom je niet verder..

Hoi Manon,

Je weet dat ik me soms heel erg druk kan maken, te druk.. Voornamelijk wanneer ik me in een nieuw situatie bevind. Dingen die ik nog nooit eerder heb gedaan. Springen van de hoge duikplank, van het klein naar het grote badje, van de basisschool naar de middelbare school, van het MBO naar een echte baan, voor het eerst alleen op reis, het eerste hardlooprondje en zo ook ‘een eerste date’.

Continue Reading

Personal update | Manon 2016 vs. Manon 2013

Op dit moment ben ik op een punt gekomen in mijn leven waarop het tijd wordt eens goed naar mezelf te kijken en dit te vergelijken met een aantal jaren geleden. Soms vergeet ik waar ik vandaan ben gekomen. Welke weg heb ik ook al weer afgelegd. Het is fijn als heel veel lieve mensen om mij heen mij hier attent op maken, maar uiteindelijk moet ik zelf dat knopje aanzetten waardoor het lichtje gaat branden. Dat lukt het beste door te gaan schrijven!

Continue Reading

De zon is weer gaan schijnen!

He, een blog van mij? Dat klopt inderdaad! Een paar maanden geleden had ik het helemaal gehad met bloggen. Voor wie blog ik nou? Niemand zal het lezen, niemand reageert, ik kreeg er geen energie voor terug etc. etc. Dat deed me besluiten om voorlopig even niets te doen met het bloggen. Daarbij kwam dat de donkere maanden november/december/januari/februari en een deel van maart voor mij echt donker waren! Hoe is de zon weer gaan schijnen zou je zeggen? Lees snel maar mee…

 

Continue Reading

Fotoshoot

Al heel lang roep ik dat ik een fotoshoot wil om mijn progressie vast te leggen. Vorig jaar riep ik dat ik dat wilde wanneer ik mijn streefgewicht van 75 kilo had bereikt. Steeds had ik het uitgesteld, want van progressie is momenteel absoluut geen sprake. Er komt juist alleen maar gewicht aan wat niet heel gek is.  Begin januari hakte ik de knoop door en besloot ik een fotoshoot te boeken. Het zou juist voor een boost kunnen zorgen..

Continue Reading

Klaar met zielig zijn, tijd voor actie!

Zoals iedereen inmiddels wel heeft begrepen uit berichtjes gaat het NIET goed met me. Afgelopen week heb ik veel signalen gekregen. Op het werk kon ik niet meer goed reageren, werden vragen me snel te veel, weet ik me niet zo goed een houding te geven ten opzichte van andere, ben ik heel, heel, heeel erg moe, heb ik last van vreetbuien, ik kom moeilijk de deur en mn bed uit en zo kan ik nog wel even doorgaan met het lijstje. Vandaag heb ik de dag doorgebracht in bed en heb ik van tijd tot tijd liggen huilen. Huilen, omdat ik mezelf gek maak met mijn gedachten en mezelf niet meer kan ontspannen. Een boek lezen of uitzending gemist kijken was al een hele opgave. Ook donderdag lag ik al om 18.00 volledig uitgeteld in bed. Daarnaast zijn er zorgen over de toekomst en wordt ik thuis licht onder druk gezet wat betreft studeren, terwijl ik niet weet of ik nog meer in mijn mars heb zitten dan dit.

Al die signalen afgelopen week, maar eigenlijk al de afgelopen weken zorgen voor veel frustratie. Frustratie waar ik niet meer zo goed mee om kan gaan. De positieve dingen zie ik niet meer altijd en mensen die dicht bij me staan belast ik teveel. Waarom ik dat elke keer weer doe? Dit zijn mensen in mijn omgeving die naar me luisteren, me accepteren om wie ik ben, maar mij niet kunnen helpen.

Die fout heb ik als eens eerder gemaakt. Dat is volledig uit de hand gelopen en wil ik koste wat het kost voorkomen. Zo ver is het gelukkig nog niet. Ik ben vooral blij en ook wel trots dat ik zie dat het niet goed met me gaat. Ook merk ik tijdens het typen van deze blog dat ik alles best goed kan relativeren. Iets wat 2 jaar geleden echt niet lukte.

Morgen ga ik een bezoekje aan de dokter wagen. Ik ben er helemaal klaar mee en wil dat mensen en vooral ik zelf weer blij word/worden van de vrolijke Manon die barst van de energie.  Bij de dokter wil ik naast bloedprikken ook kijken waar ik terecht kan en dat is best een stap. Heel veel mislukte pogingen zijn hieraan vooraf gegaan. Er was geen klik met mensen en mijn hulpvraag werd niet begrepen. De drempel is dus enorm geworden. Hoe ik die hulp ga zoeken weet ik niet, maar het is hard nodig. Ik kan het niet meer alleen. Geld is daarbij wel een probleem, dus ik hoop dat de huisarts me morgen wijzer kan maken.

Morgen staat er ook een fotoshoot op de planning. Iets waar ik totaal niet op zit te wachten. Er zijn nu echt een aantal kilo’s bij en vooral mijn buik en onderkin beginnen bij mezelf in de weg te zitten. Misschien gaat die fotoshoot me wel een boost geven. Ik mag nog steeds trots zijn op die -40 kilo, hoewel dat nu echt niet zo voelt. Morgen is het gelukkig weer maandag en maandag is de dag waarop ik altijd weer met frisse moed begin. Eens kijken hoe lang we het dit keer kunnen volhouden.

Wat ik nu allemaal typ klinkt heel makkelijk, maar dat is het natuurlijk niet. Wat ik moet onthouden is dat ik voor dit alles de tijd moet nemen. Die vrolijke Manon die barst van de energie hoeft er niet morgen te staan. Kan ook niet, want ik kamp daarnaast nog steeds met een flinke blessure. De zooltjes lijken z’n werk te gaan doen (lees: alles doet zeer van rug tot achillespezen en knieën). Daar ligt natuurlijk wel een hele grote oorzaak. Toch moet ik ook zonder sporten gelukkig en gezond kunnen zijn.  Die tijd moet ik dus heel erg goed onthouden. Niet morgen, niet volgende week… Ik ben weer helemaal terug bij af en moet kleine stapjes gaan zetten. Echte babysteps.

Daarnaast moet ik gaan leren dat fouten maken mag, dat verdrietig zijn mag, dat ik gefrustreerd mag zijn en dat ook mag laten zien. Dat ik het niet op hoef te kroppen. Het lastige is dat ik het tot nu toe aan de verkeerde mensen heb laten zien en niet weet aan wie ik het wel kan en mag laten zien…

Werk aan de winkel dus, veel werk aan de winkel.

Er is een klein knopje om na deze lange dag in bed.. Dat kleine knopje is te danken aan een heel vrolijk, lief mannetje van 11 jaar. Het mannetje dat gisterenavond de avond van zijn leven had toen hij assistent-coach bij Tempo 1 mocht zijn en hier met volle teugen van genoot. Van dit mannetje kreeg ik energie. Hij vecht voor zijn leven, maar staat nog steeds met zo’n grote lach te genieten van alles om hem heen. Ik moest een traantje wegpinken gisterenavond toen zijn naam door de Limeshal werd gescandeerd. Kippenvel van top tot teen en trots op de vereniging. Dit mannetje zorgde er dus ook voor dat mijn energielevel wat omhoog werd gehaald.

Liefs, Manon

Continue Reading

Wat wil ik graag leren…

Vandaag zat ik weer eens na te denken over wat ik eigenlijk allemaal zou willen leren. En nee, daar heb ik geen enkele tijd aan gekoppeld omdat ik weer helemaal terug naar af moet en kleine stapjes ga maken. Toch ga ik het hier nu opschrijven, omdat ik van schrijven een stuk lichter in mijn hoofd wordt en alles weer op een rijtje krijg..

Continue Reading