Memory jar 2016

Vorig jaar las ik over een memory jar. Een glazen pot waar je fijne herinneringen in bewaard. Aan het einde van het jaar kan je al die briefjes opnieuw lezen, zodat je de fijne momenten koestert. Achteraf had ik dit vorig jaar niet nodig, maar dit jaar merk ik wel dat ik behoefte heb om de fijne momenten uit elke dag op te schrijven. Vandaag een klein kijkje in mijn nieuwe memory jar.

Continue Reading

Wat wil ik graag leren…

Vandaag zat ik weer eens na te denken over wat ik eigenlijk allemaal zou willen leren. En nee, daar heb ik geen enkele tijd aan gekoppeld omdat ik weer helemaal terug naar af moet en kleine stapjes ga maken. Toch ga ik het hier nu opschrijven, omdat ik van schrijven een stuk lichter in mijn hoofd wordt en alles weer op een rijtje krijg..

Continue Reading

Reading challenge #2 | Het Rosie Effect

Het lezen gaat de goede kant op. Donderdag lag ik in bad en las ik Het Rosie Effect later in bed uit. Door het ‘s morgens lezen in de trein lees ik zeker een boek in twee weken.

 

Het Rosie Effect is het vervolg op Het Rosie Project waar de autistische Don op zoek is naar een vrouw. Hier gebruikt hij een vragenlijst voor die bij elke vrouw die hij tegenkomt invult. Niet de meest succesvolle manier. Ook is hij door zijn sociale onhandigheid nooit verder gekomen dan een eerste date.  Tijdens zijn zoektocht komt hij de verre van perfecte Rosie tegen. Zij is op zoek naar haar biologische vader en naast heel irritant, vooral (volgens Don) bloedmooi.  Don helpt haar bij deze zoektocht en uiteindelijk vinden ze elkaar. Voor beide was dat zeer onverwacht. In Het Rosie Effect zien we hoe het leven van Don en Rosie eruit ziet als ze zijn getrouwd en samenwonen in New York. Dat samenwonen is voor Don best een uitdaging. Die uitdaging wordt groter wanneer Rosie Don verteld dat ze zwanger is. Totaal ongepland en Don is van slag, want vader worden is iets waar hij totaal niet op gerekend had. De eerste weken nadat Rosie dit vertelde kan Don zich dan ook geen houding geven. Wel probeert hij van alles om het ‘vader worden’ te accepteren en probeert op zijn manier hier informatie over te winnen. Helaas, mede door de sociale onhandigheid van Don komt hij op het politiebureau terecht, moet hij zich verantwoorden bij een maatschappelijk werkster en stapelen de problemen zich op. Dit alles vertelt hij niet aan Rosie, wat het allemaal nog ingewikkelder maakt. Ondertussen dreigt hij Rosie kwijt te raken, omdat hij volgens haar geen goede vader zou zijn. Dit zijn gedachtes van Don, die aan het einde van het boek toch ontkracht worden. Het verhaal loopt natuurlijk goed af, maar heeft wel een verrassende toeloop naar het einde!

 


 

 

Wat een heerlijk boek om te lezen! Net als bij Het Rosie Project zat ik er gelijk helemaal in en heb ik me geen moment verveeld. De onhandigheden van Don herken ik wel een beetje bij mezelf, wel in mindere mate. En bij mij is het zelfs nog niet eens tot een eerste date gekomen..  De serieuze ondertoon die dit boek heeft bevalt me wel. Het zit vol met humor, maar wel met een boodschap. Ook de overige personages hebben allen een eigen aandeel in het verhaal. Wel had ik het idee dat het veel van hetzefde is. Een beetje hetzelfde idee als bij Shopaholic.  Don komt in de problemen en lost het ook weer op. Toch kwamen er steeds weer verrassende, nieuwe incidenten die de moeite waard waren om te lezen. Nadat ik in het midden een beetje uit het verhaal was geraakt, was daar dan toch de Don die je wil zien en zelf probeert er weer wat van te maken. Het laatste deel heb ik dan ook heel vlot uitgelezen, waaruit blijkt dat ik toch helemaal in het boek verstopt zat. Uiteindelijk is dat ook waarom ik lees. Helemaal in een verhaal verstopt zitten, zodat je je eigen wereldje even kan vergeten.

 

Huilen: Nee
Lachen: Ja, vooral om het Speeltuinincident. De benamingen die Don geeft aan zijn ‘fouten’ zijn hilarisch.
Irritaties: In het midden van het boek leek alles een beetje teveel van het zelfde. Gelukkig duurde dit gevoel niet te lang.
Opvallend: De sociale onhandigheid van Don wordt prima beschreven. Er is op enkele punten ook herkenning bij mezelf.
Aanrader: Ja!

 

 

Hartjes: >3>3>3>3>3>3>3>3/10

 

Het volgende boek wat ik ga lezen is: Meester Mark vraagt door in het onderwijs.

Liefs, Manon 

Continue Reading

Lezen… het nieuwe hardlopen?

Zoals jullie hebben lezen zat ik er afgelopen weekend compleet doorheen. Het is heel frustrerend als je de controle kwijt bent over wat je lichaam doet/niet doet en niet kunt doen wat je het liefste  doet. Hierdoor ben ik heel onrustig in alles wat ik doe, ben sneller boos, sneller verdrietig en kan mijn hoofd maar niet leegmaken. Het is gelukkig lang niet zo erg als dat 2 jaar geleden was en ik wil ook voorkomen dat het weer die kant op gaat. Gelukkig komen er aangemeten zooltjes voor mijn schenen (het grootste probleem waar ik mee worstel) waardoor in het dagelijks leven alles wat makkelijker zou moeten gaan.

Ondertussen probeer ik weer een beetje op te krabbelen door wat meer momentjes van rust te pakken. Ik heb al best veel vrije tijd, maar echt mijn rust nemen vind ik heel moeilijk. Altijd ben ik wel met iets bezig, als het niet met mijn handen is, dan wel in het hoofd.

Aan het begin van dit jaar wilde ik meer tijd investeren in het lezen van boeken..

Continue Reading

Het is ook nooit goed!

Morgen is het ‘blue monday’, de meest deprimerende dag van het jaar.. Als vandaag een voorbode is, dan belooft morgen nog heftiger. Laten we hopen dat ik mijn bordje depri voorlopig heb gehad, maar ik vrees het ergste..

Vrijdag lag ik met koorts in bed, zaterdag had ik een prima dag bij de korfbal. Die heeft me behoorlijk wat energie gekost. Ondertussen at ik twee zakken chips, twee repen chocola en wat al niet meer..  Mijn schenen zijn de grootste boosdoener, nog steeds.

 

Inmiddels zijn we zo’n 6 maanden onderweg en langzaam overweeg ik om het hardlopen op te geven, om mijn hardloopschoenen in brand te gooien en tijdens de 20 van Alphen onder te duiken om maar weg te zijn van de vele topprestaties.

Vandaag was een prachtige dag.. Op sommige plekken sneeuwde het, bij ons alleen een stralend zonnetje. Zaterdagavond voelde ik al dat het opstaan zondag zeer moeizaam zou gaan en ik een streep door spinning moest gaan zetten. Dat bleek vanmorgen waar te zijn. Ik voelde me meer dan slecht en besloot om lekker in bed te blijven liggen. Rond 11 uur toch maar mijn bed verlaten en een bordje havermout klaargemaakt. Daarna at ik nog van alles wat ik maar zag liggen. Heel fout. Ondertussen voelde ik me maar niet beter en voelde ik mijn schenen maar branden en branden. De sporttape die ik van de fysio heb gekregen werkt, maar zodra deze van mijn schenen af is, is er direct pijn.

Weer alleen die pijnbestrijding bij de fysio dus. Omdat mijn fysio Engels praat, is communicatie heel moeilijk en kan ik op het moment van behandeling niet zeggen waar het pijn doet. Ik zie dat dit frustreert bij mijn fysio, maar bij mij nog meer. Ik weet zelf niet eens waar de pijn precies zit. Tijdens de behandelingen moet ik een half uur gaan lopen, zonder zijn bijzijn en that’s it. Dat gebeurd ook niet meer dus, want mijn klachten worden maar niet minder. Wel krijg ik oefeningen, maar zodra ik de intensiteit verhoog ben ik weer terug bij af.

Het is nu zelfs zo erg dat ik opzie tegen aankomende week. Ik werk 4 dagen op school en een paar uurtjes bij de BSO. Dinsdag is ook een dag waarbij ik vanaf 10.30 afspraken heb en van de ene kant naar de andere kant van Alphen aan het fietsen ben (en dat meerdere malen op de dag). Heeel slecht gepland nu, want de trap kost al zeer veel moeite.

Een van de afspraken is bij de podoloog voor aangemeten zooltjes. Ik ben heel benieuwd of dat gaat werken. Op internet lees ik weinig hoopgevend, lees niets hoopgevend. De enige berichten die ik lees dat ik hiermee zal moeten dealen en nooit meer zal kunnen hardlopen. Mooi is dat, want ik krijg steeds meer de bevestiging van meerdere kanten.

 

De moed zakt me steeds meer in de schoenen, omdat het mijn dagelijkse functioneren gaat beinvloeden. Iets wat voor vele mensen niet te begrijpen is. Ik stel me aan is een veelgehoorde uitspraak. Wordt eens positiever ook.. En dat frustreert me enorm. Want wat ik ook zeg, doe, schrijf… het is NOOIT goed.

Als ik positief ben, ben ik vaak te positief en wordt ik volgens vele egoistisch.. Die uitspraak krijg ik meermaals OF ik ben te negatief en moet naar de positieve dingen zoeken. Naar mij luisteren kent vrijwel niemand,dat snap ik trouwens best.  Ik heb niet veel boeiends te vertellen op het moment. Sociaal gezien presteer ik nog vrij weinig.

Mijn dagen bestaan uit werken, eten, slapen, tussendoor wat training geven een wedstrijdje coachen en that’s it. Gelukkig zijn de kids die ik training geef degene die mij nog een lach kunnen bezorgen en dat is niet alleen, omdat er gewonnen wordt.
Ook het schrijven op deze blog overweeg ik te stopen, of offline te halen… Ik heb er bij lange na niet mee bereikt wat ik zou willen bereiken, dus is het beter om gewoon lekker voor mijzelf te schrijven.

 

Voor nu op de planning: mijn lunch voor morgen klaarmaken, lekker janken onder de douche en mijn bed induiken waar ik een aflevering van Meastro en Divorce kijk in de hoop daar wat van op te vrolijken. Morgen staat om 5.15 de wekker weer in de hoop dat ik weer enigzins normaal kan lopen..

 

Liefs, Manon

 

Continue Reading

Reading Challenge #1 | Pogingen iets van het leven te maken

Binnen 1,5 week mijn 1e boek van 2016 uit! Dat is een goed begin :). Veel lezen in de trein helpt daarbij. Instappen, boek erbij en voor ik het weet ben ik in Aerdenhout. Ook op Leiden Centraal pak ik 15 minuten lezen mee, net als voor het slapen gaan. Per dag lees ik hierdoor ongeveer een uur. En niets is lekkerder dan lezen in de trein. De enige die je stoort is de conducteur (als die al langs komt) en zeker ‘s morgens om 6.38 is het heerlijk rustig.

Continue Reading

Love yourself!

Op dit moment luister ik naaar Justin Bieber en wist ik niet hoe ik de titel van deze blog moest noemen. Toen ik de tekst: Love yourself hoorde, was de keuze snel gemaakt. Drie keer raden waar deze blog over gaat?

Continue Reading