Een ode aan… Floortje Dessing!

Afgelopen vrijdag keek ik naar College tour. Pas op het laatste moment ontdekte ik dat Floortje Dessing te gast was en mijn interesse was gelijk gewekt. Elke week kijk ik vol jaloezie naar Floortje naar het eind van de wereld, en vroeger ook al naar 3 op reis (nu nog steeds overigens). Wat een prachtig programma maakt ze. De verhalen raken me elke keer diep en ik krijg zelf de drang om een reis te maken. Mijn vliegangst helpt daarbij niet echt, hihi.

 

 

 

Van de beelden kan je alleen maar wegdromen en Floortje weet precies de goede vragen te stellen. Een aantal verhalen waarbij ik zeer geboeid zat te kijken, waren: De allerlaatste aflevering, waarbij twee mensen in een tentje door Nieuw-Zeeland wandelen. Ze hebben niet meer dan een tentje en gaan heel erg terug naar de basis. Een stel wat natuurfilms maakt in Namibie en leven in een auto, een Amerikaans meisje wat zorgt voor rond de 50 kinderen en een eigen stichting heeft en zo kan ik eigenlijk nog wel even doorgaan.  Ik was dan ook zeer benieuwd naar hoe ze in beeld werd gebracht bij College tour. Nou, vanaf moment 1 had ze me.

De allereerste vraag was: Wat voor student was je? Floortje antwoordde dat ze het nog niet zo goed wist. Ze wilde heel erg veel, maar het was nog niet allemaal duidelijk. Precies hetgeen waar ik nu ook nog mee worstel. Ik heb heel veel interesses, maar een duidelijk beeld heb ik nog niet. Mijn interesse was nogmaals gewekt en was benieuwd naar de volgende vragen.

 

Soms vraag je jezelf af, waarom Floortje steeds terug komt naar Nederland en hier nog steeds woont. Wat heel veel mensen vergeten is dat Nederland echt een heel fijn land is om in te wonen. Daar ben ik het helemaal mee eens. We hebben zoveel, wat andere landen niet hebben of veel minder. Ze geeft ook heel goed aan dat we zoveel (inclusief Floortje zelf) zoveel ‘zeiken’ om het minste. Helemaal waar, ook ik wordt daar gek van. Terwijl ook ik best veel zeur.

Wat vaker aan denken: ‘We wonen echt in een heel erg mooi land!’

Nog zo’n advies die helemaal bij mij binnen kwam: ‘Leer van andere mensen door alleen maar naar ze te kijken’. Kijken naar hoe iemand anders iets aanpakt. Geloof me, ik heb genoeg mensen die mij veel inspiratie geven en ik denk dat 90% dat niet eens door heeft. Hoeft ook niet, mensen zullen mij ook vast inspirerend vinden.

En na dit advies ging Floortje nog even vrolijk verder. Reizen maakt wijs, zeggen ze wel eens. Dat kan ik na het zien van Floortje in College tour alleen maar bevestigen. Wat een wijze vrouw! Blijf bij jezelf, is een ander het daar niet mee eens. Jammer dan! Dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan en meteen daarop volgend zegt ze dat ze het zelf ook nog niet op de rit heeft. Echt niet zou je denken? Nee, natuurlijk niet. Elke dag leer je een beetje bij.

Een mooie uitspraak van Chris Zegers tussendoor: ”Floortje is geen presentator die op reis gaat, maar een reiziger die presenteert.”

Pas op het einde had ze me helemaal. Heel veel mensen komen met adviezen naar me toe, maar lang niet al die adviezen blijven hangen. Deze wel en door deze uitspraak heb ik een klein stukje van op dit moment een grote kwestie redelijk kunnen afsluiten.

”Zelfs de mensen die eruit zien alsof ze precies weten hoe het zitten en weten wat ze aan het doen zijn, zijn ook onzeker. Die zitten ook op de bank en vragen zichzelf soms af wat ze nou weer hebben gedaan of gezegd.” Als mensen een mening over je hebben kan dat heel beklemmend werken, maar je moet vasthouden aan het gevoel dat je weet waar je mee bezig bent en je daar niet door uit het veld moet laten slaan.” Als je dat zo ziet kan je de boel zo lekker relativeren. 

Op de een of andere manier is dit advies zo bij mij geland dat ik de hele kwestie waar ik weken meer rond heb gelopen in 1x heb afgesloten. Wat maakt nou dat 1 iemand met 1 mening mij laat twijfelen. Ik weet dat ik een goede opdracht heb gegeven, dat ik daar heel veel waardevolle dingen uit haal. Ik weet dat ik volledig achter keuzes sta wat betreft wisselen, reserves en afspraken die ik maak.  En zo zijn er nog een aantal dingen die ik op de een of andere manier heb afgesloten. Reizen maakt dus echt wijs.

Dat maakte gelijk dat ik een heel wild reisplan heb, ondanks mijn vliegangst. Eigenlijk heb ik dat idee al veel langer, maar ik denk dat ik het niet deze, maar volgende zomer echt moet gaan doen: Interrailen. Een paar weken rondreizen met de trein en alle mooie plekjes van Europa bezoeken. Back to basic, geen dure hotels en mooie spullen. Nu eens kijken of dat alleen bij een idee bljft….

Liefs, Manon!

Continue Reading

Boeken, series en films die ik gelezen/gezien heb #1

Met mijn reading challenge haat het goed, hoewel ik nu een periode heb waarin ik iets minder lees, heb ik toch alweer 3 boeken uit en zit ik op 5 boeken eind februari. Een simpel rekensommetje zegt dan dat ik als ik zo doorga RUIM boven de 25 boeken uitkom. Gewoon zo doorgaan dus. Ik lees niet alleen, maar ben ook serie-addict. Helaas durf ik het niet meer aan om popcorn-time te kijken, waardoor ik een hele fijne serie moet missen, maar gelukkig bestaat er netflix. Zeker op dagen als deze waarin ik niet veel waard ben (griep) is dit een mooi tijdverdrijf. Hoewel ik gisterenavond pas puf had om netflix aan te zetten. Goed, wat ik heb dan allemaal gezien/gelezen de afgelopen weken?

Claudia de Breij – Neem een geit <3<3<3<3<3<3<3<3/10 

Continue Reading

Fotoshoot

Al heel lang roep ik dat ik een fotoshoot wil om mijn progressie vast te leggen. Vorig jaar riep ik dat ik dat wilde wanneer ik mijn streefgewicht van 75 kilo had bereikt. Steeds had ik het uitgesteld, want van progressie is momenteel absoluut geen sprake. Er komt juist alleen maar gewicht aan wat niet heel gek is.  Begin januari hakte ik de knoop door en besloot ik een fotoshoot te boeken. Het zou juist voor een boost kunnen zorgen..

Continue Reading

Klaar met zielig zijn, tijd voor actie!

Zoals iedereen inmiddels wel heeft begrepen uit berichtjes gaat het NIET goed met me. Afgelopen week heb ik veel signalen gekregen. Op het werk kon ik niet meer goed reageren, werden vragen me snel te veel, weet ik me niet zo goed een houding te geven ten opzichte van andere, ben ik heel, heel, heeel erg moe, heb ik last van vreetbuien, ik kom moeilijk de deur en mn bed uit en zo kan ik nog wel even doorgaan met het lijstje. Vandaag heb ik de dag doorgebracht in bed en heb ik van tijd tot tijd liggen huilen. Huilen, omdat ik mezelf gek maak met mijn gedachten en mezelf niet meer kan ontspannen. Een boek lezen of uitzending gemist kijken was al een hele opgave. Ook donderdag lag ik al om 18.00 volledig uitgeteld in bed. Daarnaast zijn er zorgen over de toekomst en wordt ik thuis licht onder druk gezet wat betreft studeren, terwijl ik niet weet of ik nog meer in mijn mars heb zitten dan dit.

Al die signalen afgelopen week, maar eigenlijk al de afgelopen weken zorgen voor veel frustratie. Frustratie waar ik niet meer zo goed mee om kan gaan. De positieve dingen zie ik niet meer altijd en mensen die dicht bij me staan belast ik teveel. Waarom ik dat elke keer weer doe? Dit zijn mensen in mijn omgeving die naar me luisteren, me accepteren om wie ik ben, maar mij niet kunnen helpen.

Die fout heb ik als eens eerder gemaakt. Dat is volledig uit de hand gelopen en wil ik koste wat het kost voorkomen. Zo ver is het gelukkig nog niet. Ik ben vooral blij en ook wel trots dat ik zie dat het niet goed met me gaat. Ook merk ik tijdens het typen van deze blog dat ik alles best goed kan relativeren. Iets wat 2 jaar geleden echt niet lukte.

Morgen ga ik een bezoekje aan de dokter wagen. Ik ben er helemaal klaar mee en wil dat mensen en vooral ik zelf weer blij word/worden van de vrolijke Manon die barst van de energie.  Bij de dokter wil ik naast bloedprikken ook kijken waar ik terecht kan en dat is best een stap. Heel veel mislukte pogingen zijn hieraan vooraf gegaan. Er was geen klik met mensen en mijn hulpvraag werd niet begrepen. De drempel is dus enorm geworden. Hoe ik die hulp ga zoeken weet ik niet, maar het is hard nodig. Ik kan het niet meer alleen. Geld is daarbij wel een probleem, dus ik hoop dat de huisarts me morgen wijzer kan maken.

Morgen staat er ook een fotoshoot op de planning. Iets waar ik totaal niet op zit te wachten. Er zijn nu echt een aantal kilo’s bij en vooral mijn buik en onderkin beginnen bij mezelf in de weg te zitten. Misschien gaat die fotoshoot me wel een boost geven. Ik mag nog steeds trots zijn op die -40 kilo, hoewel dat nu echt niet zo voelt. Morgen is het gelukkig weer maandag en maandag is de dag waarop ik altijd weer met frisse moed begin. Eens kijken hoe lang we het dit keer kunnen volhouden.

Wat ik nu allemaal typ klinkt heel makkelijk, maar dat is het natuurlijk niet. Wat ik moet onthouden is dat ik voor dit alles de tijd moet nemen. Die vrolijke Manon die barst van de energie hoeft er niet morgen te staan. Kan ook niet, want ik kamp daarnaast nog steeds met een flinke blessure. De zooltjes lijken z’n werk te gaan doen (lees: alles doet zeer van rug tot achillespezen en knieën). Daar ligt natuurlijk wel een hele grote oorzaak. Toch moet ik ook zonder sporten gelukkig en gezond kunnen zijn.  Die tijd moet ik dus heel erg goed onthouden. Niet morgen, niet volgende week… Ik ben weer helemaal terug bij af en moet kleine stapjes gaan zetten. Echte babysteps.

Daarnaast moet ik gaan leren dat fouten maken mag, dat verdrietig zijn mag, dat ik gefrustreerd mag zijn en dat ook mag laten zien. Dat ik het niet op hoef te kroppen. Het lastige is dat ik het tot nu toe aan de verkeerde mensen heb laten zien en niet weet aan wie ik het wel kan en mag laten zien…

Werk aan de winkel dus, veel werk aan de winkel.

Er is een klein knopje om na deze lange dag in bed.. Dat kleine knopje is te danken aan een heel vrolijk, lief mannetje van 11 jaar. Het mannetje dat gisterenavond de avond van zijn leven had toen hij assistent-coach bij Tempo 1 mocht zijn en hier met volle teugen van genoot. Van dit mannetje kreeg ik energie. Hij vecht voor zijn leven, maar staat nog steeds met zo’n grote lach te genieten van alles om hem heen. Ik moest een traantje wegpinken gisterenavond toen zijn naam door de Limeshal werd gescandeerd. Kippenvel van top tot teen en trots op de vereniging. Dit mannetje zorgde er dus ook voor dat mijn energielevel wat omhoog werd gehaald.

Liefs, Manon

Continue Reading

Ik weet het niet zo goed…

De titel van deze blog zegt precies hoe ik me op dit moment voel.. Ik weet het niet zo goed. Mijn stemming kan met het uur wisselen. Ook weet ik niet zo goed of ik hier nou over moet gaan schrijven. Het wordt steeds minder gewaardeerd, terwijl ik dan denk: lees het dan niet! Ik moet maar hulp gaan zoeken wordt er dan gezegd. Ik weet zelf nog steeds wat het beste is en dat is niet de oplossing. Tegelijk ben ik bang dat het schrijven van zo’n stukje weer tegen me gebruikt kan worden.  Het verhaal zal technisch niet van hoge waarde zijn, maar het gaat er om dat ik mijn doel bereik: een iets lichter hoofd..  Ik begin gewoon met schrijven en zie wel waar ik uitkom.

 

Continue Reading