Klaar met zielig zijn, tijd voor actie!

Zoals iedereen inmiddels wel heeft begrepen uit berichtjes gaat het NIET goed met me. Afgelopen week heb ik veel signalen gekregen. Op het werk kon ik niet meer goed reageren, werden vragen me snel te veel, weet ik me niet zo goed een houding te geven ten opzichte van andere, ben ik heel, heel, heeel erg moe, heb ik last van vreetbuien, ik kom moeilijk de deur en mn bed uit en zo kan ik nog wel even doorgaan met het lijstje. Vandaag heb ik de dag doorgebracht in bed en heb ik van tijd tot tijd liggen huilen. Huilen, omdat ik mezelf gek maak met mijn gedachten en mezelf niet meer kan ontspannen. Een boek lezen of uitzending gemist kijken was al een hele opgave. Ook donderdag lag ik al om 18.00 volledig uitgeteld in bed. Daarnaast zijn er zorgen over de toekomst en wordt ik thuis licht onder druk gezet wat betreft studeren, terwijl ik niet weet of ik nog meer in mijn mars heb zitten dan dit.

Al die signalen afgelopen week, maar eigenlijk al de afgelopen weken zorgen voor veel frustratie. Frustratie waar ik niet meer zo goed mee om kan gaan. De positieve dingen zie ik niet meer altijd en mensen die dicht bij me staan belast ik teveel. Waarom ik dat elke keer weer doe? Dit zijn mensen in mijn omgeving die naar me luisteren, me accepteren om wie ik ben, maar mij niet kunnen helpen.

Die fout heb ik als eens eerder gemaakt. Dat is volledig uit de hand gelopen en wil ik koste wat het kost voorkomen. Zo ver is het gelukkig nog niet. Ik ben vooral blij en ook wel trots dat ik zie dat het niet goed met me gaat. Ook merk ik tijdens het typen van deze blog dat ik alles best goed kan relativeren. Iets wat 2 jaar geleden echt niet lukte.

Morgen ga ik een bezoekje aan de dokter wagen. Ik ben er helemaal klaar mee en wil dat mensen en vooral ik zelf weer blij word/worden van de vrolijke Manon die barst van de energie.  Bij de dokter wil ik naast bloedprikken ook kijken waar ik terecht kan en dat is best een stap. Heel veel mislukte pogingen zijn hieraan vooraf gegaan. Er was geen klik met mensen en mijn hulpvraag werd niet begrepen. De drempel is dus enorm geworden. Hoe ik die hulp ga zoeken weet ik niet, maar het is hard nodig. Ik kan het niet meer alleen. Geld is daarbij wel een probleem, dus ik hoop dat de huisarts me morgen wijzer kan maken.

Morgen staat er ook een fotoshoot op de planning. Iets waar ik totaal niet op zit te wachten. Er zijn nu echt een aantal kilo’s bij en vooral mijn buik en onderkin beginnen bij mezelf in de weg te zitten. Misschien gaat die fotoshoot me wel een boost geven. Ik mag nog steeds trots zijn op die -40 kilo, hoewel dat nu echt niet zo voelt. Morgen is het gelukkig weer maandag en maandag is de dag waarop ik altijd weer met frisse moed begin. Eens kijken hoe lang we het dit keer kunnen volhouden.

Wat ik nu allemaal typ klinkt heel makkelijk, maar dat is het natuurlijk niet. Wat ik moet onthouden is dat ik voor dit alles de tijd moet nemen. Die vrolijke Manon die barst van de energie hoeft er niet morgen te staan. Kan ook niet, want ik kamp daarnaast nog steeds met een flinke blessure. De zooltjes lijken z’n werk te gaan doen (lees: alles doet zeer van rug tot achillespezen en knieën). Daar ligt natuurlijk wel een hele grote oorzaak. Toch moet ik ook zonder sporten gelukkig en gezond kunnen zijn.  Die tijd moet ik dus heel erg goed onthouden. Niet morgen, niet volgende week… Ik ben weer helemaal terug bij af en moet kleine stapjes gaan zetten. Echte babysteps.

Daarnaast moet ik gaan leren dat fouten maken mag, dat verdrietig zijn mag, dat ik gefrustreerd mag zijn en dat ook mag laten zien. Dat ik het niet op hoef te kroppen. Het lastige is dat ik het tot nu toe aan de verkeerde mensen heb laten zien en niet weet aan wie ik het wel kan en mag laten zien…

Werk aan de winkel dus, veel werk aan de winkel.

Er is een klein knopje om na deze lange dag in bed.. Dat kleine knopje is te danken aan een heel vrolijk, lief mannetje van 11 jaar. Het mannetje dat gisterenavond de avond van zijn leven had toen hij assistent-coach bij Tempo 1 mocht zijn en hier met volle teugen van genoot. Van dit mannetje kreeg ik energie. Hij vecht voor zijn leven, maar staat nog steeds met zo’n grote lach te genieten van alles om hem heen. Ik moest een traantje wegpinken gisterenavond toen zijn naam door de Limeshal werd gescandeerd. Kippenvel van top tot teen en trots op de vereniging. Dit mannetje zorgde er dus ook voor dat mijn energielevel wat omhoog werd gehaald.

Liefs, Manon

You may also like

2 reacties

  1. word je ajb bewust van het feit dat alls openbaar staat!als een toekomstige werkgever jouw naam googled en dit ziet zal die je waarschijnlijk niet aannemen. Ik denk dat je best een lieve juf bent. je had toch nog een tijdelijk contract kunnen krijgen? Zoveel negativiteit, schuld geven aan mn Helene …
    je blijft maar klagen over kwaaltjes en moe zijn, maar als je leuke dingen doet (reisjes) gaat alles ineens goed. Dan loop je meer dan 10 km per dag, nu de dingen verder tegenzitten vermeld je bijna iedere dag dat je nog geen km kunt lopen. kruip uit je slachtofferrol! vitamine d tekort heeft het halve land.
    mensen geven je best veel tips op faceboek en insta, maar je neemt vaak niet eens de moeite om te reageren en weet het zelf wel beter. Om daarna in een volgende post weer in de slachtofferrol te kruipen want die of dat was weer niet goed.
    ontzettend knap wat je eerder bereikt hebt met afvallen maar wat is het nut van openbaar niets onthullende foto’s plaatsen?
    en als je chronisch geld tekort hebt, zoek een bijbaantje en geef minder geld uit aan boeken en reizen. in 2 weken heel Europa willen zien, waarom? Blijf lekker een dag of 4 in 1 stad! koop een ereader en vraag of je broertje boeken download, dan kun je jaren gratis vooruit en het neemt ook handig mee op reis.
    zoek hulp voor het omgaan met je klachten, haptonomie al geprobeerd? Het is zo’n zonde om je leven te laten verpesten hierdoor, er zijn ook veel ergere aandoeningen, wees blij dat je niks geks hebt! en daarna een goede looptraining volgen voor verbetering looptechniek.. Kijk echt uit met wat je plaatst, dit gaat tegen je werken en dat wil je toch ook niet.
    dus: zoek hulp, houd je dagboek voor jezelf. Ik hoop dat het snel weer beter met je gaat.

  2. Als je zo’n keiharde reactie anoniem plaatst, kan je ook vast vertellen wie je bent.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.