De zon is weer gaan schijnen!

He, een blog van mij? Dat klopt inderdaad! Een paar maanden geleden had ik het helemaal gehad met bloggen. Voor wie blog ik nou? Niemand zal het lezen, niemand reageert, ik kreeg er geen energie voor terug etc. etc. Dat deed me besluiten om voorlopig even niets te doen met het bloggen. Daarbij kwam dat de donkere maanden november/december/januari/februari en een deel van maart voor mij echt donker waren! Hoe is de zon weer gaan schijnen zou je zeggen? Lees snel maar mee…

 

Nadat bloedonderzoek vitamine D tekort had geconstateerd was dit een duidelijke boodschap om met mezelf aan de slag te gaan. Dagen zat ik binnen, als ik niet uit bed hoefde deed ik dat niet en was eigenlijk alleen maar ziek, zwak en misselijk. De energie was op. Neem een slopende blessure, gewichtstoename erbij en je krijgt een chagrijnige Manon. Bij de huisarts had ik ook een bezoekje aan de psycholoog aangevraagd. Dit leek mij zinvol, omdat ik o.a. op mijn werk vastliep. Ik was niet meer de juf Manon en Manon die ik wil zijn en vooral kan zijn. Elke dag kwam ik een beetje down thuis en dat werd maar niet beter. Toch is hulp daarvoor zoeken niet mijn sterke kant.

Uiteindelijk heb ik twee gesprekken gehad bij de psycholoog bij de huisarts. Die heeft aan al mijn symptomen een labeltje geplakt. Dat klinkt erger dan het is, en voor mij was het vooral heel fijn. Sociale angst is waar het dus op neerkomt.. Toen ik dat woord alleen al hoorde vielen er gelijk heel veel kwartjes op zijn plek en werd de zaak wat meer helder. Dat was alleen al met twee gesprekken..

Toch adviseerde ze mij om verder te kijken wat hulp betreft. Hier ben ik zelf nog niet over uit en vind ik heel erg lastig. Ook op financieel gebied, maar ook om te kijken wat bij mij past.

In de klas werd voor mij steeds duidelijker dat het niet zo goed met me ging. Na een goed, helder, maar wel hard gesprek heb ik mezelf het weekend daarna bij elkaar geraapt. Ik heb oude stageverslagen doorgelezen, foto’s bekeken, filmpjes teruggezien om zo het gevoel weer te krijgen. Ook heb ik iets geaccepteerd: ‘Ik ben een goede onderwijsassistent, maar GEEN goede leerkracht. Dat is waar ik met name tegenaan ben gelopen. Nu ik dit helder heb, heb ik de rust weer gevonden.

Ik maak weer grapjes, ik lach weer, ik kan weer genieten van individuele gesprekken met kinderen, ga vaker naar buiten, onderneem dingen, ben langzaam aan het daten, ik maak reisplannen en heb daar zin in. Ook als ze alleen zijn, probeer weer gezond te gaan eten (dat blijft een dingetje) en ben weer in de sportschool te vinden. Kortom, de zon gaat weer schijnen!

Het fijne is dat veel mensen dit ook merken. Het belangrijkste vind ik dat de kinderen op mijn werk dat gaan zien.. Helaas kan ik volgend jaar niet blijven, maar ik kan het nu wel met een goed gevoel gaan afsluiten. Ook kan ik met een frisse blik op zoek naar een nieuwe baan voor volgend schooljaar.

 

Dan wat bloggen betreft: Ook hierin zie ik mogelijkheden. Nooit zal ik een professionele blog hebben, nooit zal ik er vriendschappen aan overhouden, maar ik heb wel weer ideetjes om lekker te gaan schrijven. Dat komt omdat ik in de tussentijd andere blogs heb gelezen en inspiratie heb opgedaan.

 

 

Op naar nog meer zonnestralen!

Liefs, Manon

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.