De 5 lessen die ik leerde in 2016.

2016 startte ik zonder echte goede voornemens. Ook dit jaar ben ik dat niet van plan. Ik zie wel wat er voor moois op mijn pad komt. Dat bleek een goede keus, want zoals je in mijn jaaroverzicht las zijn er zoveel mooie momenten geweest in 2016. Zoals elk jaar zijn er ook weer lessen geleerd. De lessen van dit jaar heb ik beschreven in deze blog waarmee we 2016 afsluiten.

Voordat ik mijn huidige baan, die dicht in de buurt van mijn droombaan komt, had gevonden zijn er heel wat vervelende baantjes geweest. Er was altijd wel een kleine ‘ja maar’ waardoor ik met tegenzin op de fiets stapte, in de trein zat of me veel te snel ziek meldde. Dat is zelfs op school al zo geweest. Altijd maar die ‘ja maar’. Door dat harde werken en toch die vervelende baantjes aan te nemen van maar een paar uur, met die vervelende collega’s, met datzelfde werk wat steeds herhaalde heb ik een behoorlijk CV opgebouwd waardoor ik nu elke dag met heel veel plezier naar mijn werk ga en aan het einde van de dag moe, maar voldaan in de trein zit.

Dat klinkt best gek uit mijn mond, want hoe vaak heb ik wel niet gedacht dat ik niet aan de buitenwereld mag laten zien dat ik me niet oke voel. En zeggen: ‘ho maar’. Vervolgens lekker overcompenseren met ander gedrag om ‘aandacht te trekken’ waardoor ik meer afstoot dan bij mij hou. Ik weet nu maar al te goed dat het echt niet erg is om even een dipje te hebben. Het uitspreken scheelt 90%. En dan niet alleen uitspreken op het moment dat je niet lekker in je vel zit, maar vooral bij het begin van een nieuw contact. Mijn slechte momenten kunnen heftig zijn, maar ik weet niet op welk moment ik welk gedrag laat zien. Ik ben me er wel bewust van dat dit gedrag er kan zijn.

Misschien wel 1 van de belangrijkste lessen van dit jaar. Er zijn tijden geweest (tot september nog) dat ik veel te lang in zelfmedelijden en verdriet bleef hangen. Vaak echt wel terecht, mijn gedachten liegen niet, maar ik heb mezelf aangeleerd hoe ik eruit kan stappen en dat het dan ook echt klaar is. Dus kort gezegd: een moment van zwakte mag. Een paar weken geleden had ik nog een ‘mental break-down’, maar ik sprak met mezelf af: ‘Als je morgen wakker word is het weer over en begin je met een lach aan de dag’. En het werkte. Zo ontzettend fijn. Ik heb de dagen daarna nergens meer last van gehad. Langzaam maar zeker begint deze mentaliteit te werken. Ik mag verdrietig, boos en teleurgesteld zijn, maar dat hoeft niet meer heel lang te duren. En duurt het toch wat langer dan verwacht is dat niet erg. Het mag, maar het streven is om daar op de best mogelijke manier mee om te gaan. Ik kom er wel…

Op werk gebied zit alles mee en dat heeft mede mogelijk te maken met het feit dat ik volledig mezelf kan zijn. Ik merk dat heel weinig mensen, inclusief mijn ouders deze kant nog niet vaak van mij hebben gezien. Hoe het komt, geen idee, maar bovenstaande les klopt. Jezelf zijn is een zegen niet alleen voor jezelf: je kan namelijk het beste uit jezelf halen, maar ook voor de mensen om je heen. Collega’s ervaren mij als heel positief, kinderen zitten met een lach bij mij in de klas. En dat allemaal omdat ik helemaal mezelf kan zijn.

Toegegeven, als je in de put zit is lachen het laatste waar je aan moet denken. Toch is een simpel glimlachje om een goed nummer, fijne serie, naar een onbekende op straat iets wat je dag beter kan maken. Niet alleen maakt het je dag beter, je gaat jezelf er op lange termijn ook gelukkiger van voelen. Dit jaar heb ik geleerd om elke dag bewust te worden van de momenten met een glimlach.

Het ging allemaal echt niet van een leien dakje, maar langzaam maar zeker vind ik balans in veel dingen. Ik kom er wel…

Liefs, ManonĀ 

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.