Trots zijn…

Soms heb je ineens heel veel behoefte om te schrijven. Zo vandaag ook. Of dit een samenhangend iets gaat worden weet ik niet, maar dat zien we vanzelf wel. Ik ben behoorlijk trots en wil dat delen. Na al die jaren vol met negativiteit kan ik nu eindelijk zeggen dat ik me mentaal sterk voel. Sterk voel ik me minder op het gebied van gezondheid, maar op de een of andere manier weegt dat nu veel minder zwaar. Juist omdat ik ook de negatieve periode misschien wel teveel heb gedeeld wil ik nu laten zien hoe het kan omslaan. Dat kunnen anderen misschien ‘opschepperig’ vinden, maar zo zie ik het niet. Wat mij betreft kan je niet vaak genoeg zeggen dat je lekker in je vel zit.

Ik merk dat ik het lastig vind om te beginnen met schrijven. Juist ook omdat ik aan de ene kant voorzichtig wil zijn in wat ik deel en wat niet en anderzijds wil ik het juist van de daken schreeuwen. Gewoon beginnen is dan vaak het beste advies wat je jezelf kan geven. Het is wel veel… ik, ik, ik, maar he.. soms moet dat kunnen

Voor het eerst in denk ik 10 jaar tijd heb ik het idee dat ik op de juiste plek ben beland. Die plek zorgt ervoor dat ik heel veel vertrouwen voel om mijzelf te zijn en mijzelf te ontwikkelen. Ergens echt bij horen. Voor het eerst sinds het 1e jaar van de Marnix Academie heb ik het idee dat ik ergens bij hoor, echt ergens bij hoor. Door dat vertrouwen wat ik vanaf dag 1 voel durf ik dingen te zeggen die ik voorheen altijd bij mezelf hield, durf ik dingen aan te pakken waar ik voorheen heel voorzichtig was (bang om het niet te mogen, om het verkeerd te doen etc. etc.), ik krijg oog voor anderen, waar ik tot november eigenlijk alleen naar mezelf keek. Heel logisch dat dit anderen afstoot. Nu durf ik dingen te vragen, durf ik heel langzaam zelfs complimenten aan anderen te geven. Ik luister meer, vraag meer door in een gesprek. Hele goede ontwikkelingen.

Ik maak me veel minder druk om zowel grote als kleine dingen en kan dit makkelijker naast me neer leggen. Zoals nu bijvoorbeeld m’n gezondheid me een beetje in de steek laat. Prima, ik pak dat vanzelf wel weer op.  Ook een geruststelling dat ik weet dat ik het kan als mijn lichaam het weer toelaat. Ook al moet ik weer van voor af aan beginnen. Het gaat lukken.

Ik mag van mezelf soms ook boos of verdrietig zijn. Een hele belangrijke les die ik mezelf heb aangeleerd. Is normaal, heel menselijk. Als je het maar weer kunt parkeren om vervolgens weer door te gaan en het op een rustiger moment op te pakken.

Vroeger kon ik gek genoeg niet ontspannen. Ook dat is veranderd. Ik ontspan misschien op een andere manier dan anderen (lang stilzitten kan ik niet), maar ik weet hoe ik dan toch de rust kan pakken.

Van kleine dingen geniet ik nog meer dan voorheen en ik zie ze ook heel duidelijk. Ik kan zelfs dit advies nu aan andere meegeven.  Hier ben ik enorm trots op dat ik deze stap heb kunnen zetten. Soms schrik ik zelfs zo van deze acties dat ik er emotioneel van word.

Mijn eigen kwaliteiten begin ik langzaam te herkennen en te benoemen. Ik durf zelfs weer na te denken over oude dromen. Ook al weet ik niet hoe, ik heb het idee dat er veel meer in mij zit, maar dat ik nu pas begin te landen en mentaal sterk genoeg ben.

Tot vorig jaar had ik het idee dat ik heel veel bevestiging nodig had van anderen om mezelf goed te voelen. Nog steeds ben ik daar gevoelig voor, maar ik kan nu ook prima benoemen wat er goed gaat. Daar heb ik anderen niet zozeer bij nodig.

Thuis is de situatie veel en veel rustiger dan een jaar geleden. Uitbarstingen zijn op 1 hand te tellen en hoewel de communicatie nog beter kan ben ik heel tevreden hoe het nu thuis is.  En als er dan een uitbarsting is kan ik dat weer sneller parkeren.

Langzaam krijg ik het idee dat ik weet wie ik ben, waar ik voor sta, wat ik wil, wat ik wil overbrengen aan anderen. Dat gevoel heb ik eigenlijk nog nooit gehad. Een heel gek gevoel is het wel, ik moet er aan wennen, maar ik geniet er ook enorm van.

En wat me eigenlijk het meest trots maakt is dat ik dit helemaal zelf heb gedaan. Er zijn momenten geweest dat ik professionele hulp had kunnen/misschien wel moeten inschakelen, maar ik weet dat het voor mij niet zo simpel is. Wat voor mij heel erg heeft geholpen is het vertrouwen van anderen. Thanks daarvoor (er zijn vast een aantal mensen die weten wie ik bedoel). Desondanks weet ik dat ik het ook had gekund zonder deze mensen. Misschien had het wat langer geduurd, maar het was zeker gelukt.

 

Er gaan nog hele mooie dingen aankomen!

 

Liefs, Manon 

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.