Van altijd negatief zijn, naar positiviteit als kracht!

Dat ik de titel van deze blog ooit zou schrijven heb ik nooit gedacht. Toch is het zo dat ik steeds vaker hoor dat ik zoveel positiviteit uitstraal en ook ik merk dat ik steeds weer het positieve uit iets kan halen. Hoe klein het ook is.. Dat is wel een blogje waard, want hoe heb ik dat gedaan?

Laten we teruggaan naar 2011 tot 2015. Een periode waarin ik echt niet lekker in mijn vel zat. Bij het minste of geringste wat gebeurde verdween ik in een slachtofferrol en bleef daar veel te lang in hangen. Ik zocht continue op wat voor manier dan ook (zowel on- als offline) bevestiging van veel dingen. Meestal op een verkeerde manier en kon niets in een ander perspectief plaatsen. Dat zorgde ervoor dat ik nog meer alleen kwam te staan dan dat ik al was. Thuis keerde iedereen zich van mij af, omdat ik steeds de confrontatie op zocht, lui was etc, op de PABO lag ik niet lekker in de groep, stages liepen niet en ook lichamelijk ging het steeds slechter, omdat ik maar bleef eten. Daarnaast geen vriendinnen, nergens een uitlaatklep. Alles bleef maar opgekropt en af en toe kwam het er op een verkeerde manier uit bij de verkeerde mensen.

Het heeft heel erg lang geduurd voordat daar verandering in kwam. Om te beginnen weet ik nog dat ik eind 2014 heel erg ziek werd. De vijfde of zesde ziekte bleek na wat onderzoek, maar het was wel een heftige vorm. Een paar dagen kon ik niet lopen en zat ik elke dag bij de huisarts. Dat was de druppel, er moest iets aan mijn gezondheid veranderen.

Dat verhaal kennen de meeste inmiddels wel en met succes ging er 45 kilo af. Inmiddels zitten daar weer bijna 20 kilo bij, maar ook dat verhaal is bekend.

Ik weet dat ik veel succeservaringen nodig heb om lekker in mijn vel te zitten. Geen gekke gedachte, dat heeft iedereen. Ik wist niet zo goed wat ik wilde. Invallen op de BSO zag ik mezelf niet jaren doen en ook daar zat ik niet lekker op mijn plek. Mijn tante heeft me mijn eerste baantje als Onderwijsassistent gegeven. Een fijne tijd. Het schooljaar daarop mocht ik gaan werken in Aerdenhout. Ook daar een leuke tijd gehad, maar toch hoorde ik er niet helemaal bij. Dit kwam grotendeels door mijzelf. Ik viel weer in oude patronen: op een verkeerde manier om bevestiging vragen, teveel persoonlijk contact, veel te veel eten en niet goed voor mezelf zorgen. Kortom, langzaam raakte ik mezelf weer een beetje kwijt. In deze periode heb ik veel geleerd. Zowel op de BSO als mijn eerste 2 baantjes als OA’er.

In de zomervakantie een mooie reis gemaakt door Europa waar ik langzaam leerde om me niet zoveel druk te maken om kleine dingen en te genieten van alle kleine dingen. Daar was ik al een groot voorstander van, maar een lange periode kon ik het nooit volhouden.

De periode daarna (augustus/september/oktober) had ik het heel zwaar. Thuiszitten is NIKS voor mij. Twee vrije dagen is leuk, maar dan heb je het wel gehad. Op de BSO maakte ik wat uren, maar echt genieten kon ik daar niet. Mede omdat ik ook daar niet helemaal op mijn plek zat. Inmiddels had ik wel geleerd om dat niet altijd te laten merken en proberen te genieten van die kleine dingen.

Ik bleef solliciteren en eind oktober kwam er een vacature voorbij die precies op mijn lijf was geschreven en vanaf dat moment is alles veranderd..

Vanaf het moment dat ik drijfnat de school binnenkwam voor mijn sollicitatiegesprek wist ik dat het goed zat. En dat gevoel wordt elke dag bevestigd. Daar heb ik niemand voor nodig om dat extra duidelijk te maken.

Alles valt nu op zijn plek. In de 13! stages die ik zowel op de PABO als op het MBO heb gelopen, de scholen waar ik als OA heb gewerkt, de teams die ik training heb gegeven (en dus ook ouders), mijn vrijwilligerswerk bij het Vakantiespel als mijn medestudenten ben ik zoveel mensen tegengekomen. Soms kon ik goed samenwerken, maar meestal liet ik me lijden door negativiteit en mensen die niet aansloten op mijn behoeftes. Dan liet ik het koppie hangen en verpestte ik mijn stage. Toch hebben al deze mensen mij iets meegegeven. Dat kan van alles zijn.

Nu zit ik op een plek waar ik er helemaal bij hoor. Daar hoef ik geen moment over te twijfelen. Ik ben een volwaardig teamlid. Dat heb ik nog nooit ervaren. Tijdens de kerstborrel hoorde ik dat mijn positiviteit mijn kracht is en ik ben gaan nadenken hoe dat komt. Juist omdat ik altijd het tegenovergestelde heb gehoord. Ik heb er volgens mij mijn antwoord op gevonden en dat maakt me heel gelukkig:

  • Maak je niet druk om kleine dingen die er niet toe doen, Trein gemist? Oke, dan zijn we iets later thuis. Die afspraak kan ook een half uur later en beginnen zonder mij. Eten we wat later? Geen probleem. Dit zijn maar een paar dingen waar ik me voorheen heel druk om maakte en nu een stuk minder. Ik kan er echt niet meer tegen als mensen zich nog wel druk maken om dat soort dingen.
  • Geniet van de kleine dingen die er wel toe doen. Een kind wat trots is dat het zijn rekenwerk af heeft. Ik kan daar een hele dag blij van zijn. De bloemetjes die buiten weer uitkomen, de zonsopkomst ‘s morgens in de trein. Die had ik echt niet willen missen. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Nu kan ik het wel lang volhouden.
  • Elke dag ga ik na wat het fijnste moment van de dag was. Heel simpel, maar heel doeltreffend.
  • Een compliment krijgen is altijd fijn, maar een compliment uitdelen is nog fijner. Het uitdelen van complimenten gaat me steeds beter af. Een grote ontwikkeling.
  • Mezelf complimenten geven. Waar ik voorheen mezelf alleen maar kon afkraken kan ik nu de bevestiging vinden bij mezelf. Ik heb daar niet veel andere mensen voor nodig. Ik weet dat ik goed bezig ben.
  • Kansen en mogelijkheden zien i.p.v. problemen. Dat het woordje PABO weer in mijn hoofd zit is een goed voorbeeld. Ik heb nog geen idee hoe en ik wordt toch ook gelijk onzeker, maar er moet nog een mogelijkheid zijn.
  • Mezelf op nummer 1 zetten is iets wat ik heel lang niet kon, maar nu wel. Ik kan gerust om 20.30 op bed liggen, omdat ik weet dat er een drukke dag aan komt. Daar kan ik ook gerust afspraken voor afzeggen. Is dat volgens de norm? Nee, word ik er gelukkig van? Ja! Natuurlijk lukt het niet altijd, maar ik weet mezelf goed op de rem te zetten. Kan nee zeggen als het moet.
  • Ik steek anderen met mijn enthousiasme aan. Mijn hoofd zit vol ideeën en inspiratie. Dat heb ik in tijden niet meer gehad.
  • Het vroege opstaan wat ik vorig jaar echt niet kon hebben is nu geen enkel probleem meer. Waar voor de een 7 uur heel vroeg is, is dat voor mij 5.15. In het weekend slaap ik lekker uit. Mij hoor je niet klagen.
  • Als er een keer niet iets af is, als een keer iets niet lukt. Geen enkel probleem, dan komt het volgende week wel.

 

Natuurlijk heb ik nog steeds mijn zorgen. Ik maak me zorgen om mijn gewicht en mijn sociale leven is nog steeds niet wat het eigenlijk moet zijn. Toch heeft dat minder invloed. En als ik dan toch een keer een mental breakdown heb dan is dat maar zo. Ik kom er snel weer uit en ik weet dat het mag. Ik laat het veel minder mijn leven bepalen dan een paar jaar geleden en daar ben ik eigenlijk het meest trots op. Plus het feit dat ik niet meer de behoefte voel om dat te delen. Ik deel liever alle leuke dingen die ik doe.

Zo, dat was een heel verhaal. Soms moet je even iets kwijt. Ik hoop dat als ik dit over 5 jaar teruglees ik nog zo positief in het leven kan staan. Dat gun ik iedereen.

 

 

Liefs, Manon 

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.