Verveling en het missen van structuur om de dag door te komen…

Hier loop ik de afgelopen week weer eens tegenaan. Alle tips die ik van een ieder heb meegekregen probeer ik mee te nemen, maar soms is het niet zo makkelijk.
‘s Morgens neem ik me voor om mijn wekker vroeg te zetten en echt wat van mijn dag te maken, maar als dan eenmaal de wekker gaat speelt de volgende zin door mijn hoofd:

‘ Voor wie zou ik in hemelsnaam mijn bed uit gaan?’ Ik hoor jullie allemaal zeggen: ‘Voor jezelf!’. Dat klopt natuurlijk, maar er is niemand die zich druk om mij maakt, niemand die op je wacht, niemand die oprechte belangstelling heeft (zo voelt het soms) en dan maakt het me allemaal niks meer uit en blijf ik zo de hele ochtend op bed liggen. De eenzaamheid speelt een grote rol op het moment.

Gisteren moest ik er wel vroeg uit voor de VSO, maar daarna was ik zo chagrijnig dat ik weer mijn bed in dook. Wat moet ik doen dan heel de dag? En geloof me een dag duurt dan heel lang. ‘s Middags was ik nog chagrijnig en heb ik gepiekerd op de bank.

Ik kan echt wel dingen benoemen die ik zou kunnen doen, maar het is allemaal niet inspirerend of iets waar ik me voldaan van voel. Er komt niets uit mijn handen.

Op deze momenten komt het gevoel van falen van de PABO ook weer terug. Daar had ik de uitdaging die ik nodig had, maar nee Manon kan niet rekenen, dus de kans op een mooie toekomst is verkeken. Ik hoop dat mijn sollicitatie van vrijdag wat wordt, want ik weet niet meer in welke hoek ik moet zoeken als het om vacatures gaat.  En dat is frustrerend. De kinderopvang is leuk, maar toch mis ik iets.

Als deze gedachtes komen probeer ik mezelf daar uit te praten desnoods met behulp van muziek of een aflevering van Glee (geloof me, die serie heeft heel wat voor me betekend).

Soms lukt dat echter niet. Uiteraard heb ik het sporten achter de hand, maar ik kan niet 7 dagen in de week 24 uur per dag sporten. Dat gaan mijn spieren niet tof vinden.

Vandaag ben ik weer te laat uit bed gekomen, maar wel op tijd genoeg om wat van de dag te maken. Zometeen ga ik hardlopen om te hopen dat er weer wat rust in mijn lijf komt.

Dit zijn niet de leukste blogjes om te schrijven, maar wel de reden waarom ik de blog ben gestart. Wat ieder er van vind moet hij zelf weten. Ik ben al bezig om mijn vriendenlijst te updaten, want er staan veel te veel mensen in die niet eens in de buurt komen van vrienden.

Grootste conclusie is dat ik structuur mis. Een reden om mijn bed uit te gaan, dingen om handen hebben waar ik mezelf mee kan vermaken. Ik voel me nu soms een vrouwtje die achter de geraniums zit..

Nee, het valt niet mee soms. Maar dit is wel mijn leventje nu. Gelukkig lukt het me steeds beter om er snel weer uit te stappen en duren de dipjes minder lang dan voorheen, maar toch..

Liefs, Manon

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.