Loslaten, na 3 jaar kan ik het ook!

Afgelopen zomer zag ik steeds meer berichtjes voorbij komen van oud PABO klasgenootjes die na 4 jaar hard werken hun diploma eindelijk hebben gehaald. Ook ik had daar tussen kunnen zitten. 4 jaar geleden begon ik ook aan dat avontuur in de hoop om ‘echte’ juf te worden. 3 jaar lang was dat een grote strijd met cijfertjes, maar ook een strijd tegen mezelf. Op mijn tenen lopen, maar dat niet toe willen geven, omdat ik zo graag wilde. De wil was sterker dan het realisme.  Niet gek als je mij een beetje kent..

Het 1e jaar op de PABO was een fantastisch jaar, waarin ik heb gemerkt dat het ‘erbij’ horen en alles wat daar nog meer bij hoort WEL kan. Details geven heeft geen zin, dan zijn we morgen nog niet klaar. Wel duidelijk is dat het mezelf zelfvertrouwen heeft gegeven. De strijd met de cijfertjes heeft me uiteindelijk de kop gekost, maar wel veel waardevolle informatie gegeven. Een emotioneel jaar, waarin ik het naast de strijd met de cijfertjes ook met mezelf heel erg moeilijk had.

Na dat 1e jaar wilde ik zo lang mogelijk vasthouden aan dat vertrouwde gevoel en bleef ik mijn klasgenoten schrijven hoe het met me ging. Op voorwaarde dat ze het alleen zouden openen, als ze er behoefte aan hadden.

Het 2e jaar op de PABO op de HU ging namelijk verre van vlekkeloos. Wat in het 1e jaar fantastisch ging, daar blokkeerde ik op de HU volledig in. Hierdoor at ik mezelf naar obesitas en wuifde ik alle hulp weg. Alles lag aan andere, niets aan mijzelf. Tuurlijk lag er grotendeels wat aan anderen, maar vooral ook bij mijzelf. De stages verliepen moeizamer en ik kreeg steeds minder zin om naar school te gaan. Mede door mijn dagelijkse strijd met de cijfertjes. Die stomme, stomme cijfertjes.

Ik bleef schrijven, het hele jaar. Van een aantal mensen kreeg ik reacties, maar ik denk dat de meeste mijn ‘gezeur’ zat waren en de mailtjes niet eens meer openden. Desinteresse, dacht ik op dat moment. Maar ik ben ervan overtuigd dat dit niet zo is. Mensen komen en mensen gaan in je leven. Dus langzaam stopte de mailtjes. Toch kon ik het niet loslaten. Ik bleef kijken op FB en bij elke gebeurtenis voelde ik me rot dat ik er niet bij kon zijn. Ik ben zelfs naar de propedeuse uitreiking gegaan. Ik schoot er weinig mee op. Niemand zit op mijn komst te wachten en nu weet ik dat dit niet eens zo erg is. Op het moment zelf had ik het niet in de gaten. Het voelde fijn. Net als het kerstgala waar ik ook bij was.

Ondertussen op de HU liep het nog steeds niet lekker. Uiteraard haalde ik de rekentoets niet. Iedereen vind me een doorzetter, maar vooralsnog bereikte ik er niets mee. Aan het einde van het jaar kreeg ik gelukkig wat meer contact.

Het 2e jaar verliep qua contact een stuk beter. Qua prestaties ging het steeds slechter. Mijn groep 8 stage was een groot fiasco, mede door mijzelf, mede door mijn mentor en de moed zakte weg. Op dat moment besloot ik om aan mezelf te werken. Het resultaat weet iedereen.

In juni haalde ik voor de 9e x die toets met die vervelende cijfertjes niet. Geeneens een verrassing, maar ik was er natuurlijk wel kapot van. Het was nu echt over en mijn toekomst was weg. Ik moest maar putjesschepper o.i.d. worden. Van iedereen zag ik fijne berichtjes komen, maar de interesse voor mij was weg.

Wanhopig op zoek naar een baan, die ik niet kon vinden, besloot ik het maar volledig op sporten te gooien. Een beslissing waar ik nog steeds achter sta. Ondertussen bleven de berichten van andere maar binnenkomen en van de zomer had ik er flink de pest in. Waarom zij wel, en ik niet?

 

Nu oktober 2015 kan ik zeggen dat het niet af kunnen maken van de PABO (hoe ongepland ook), het beste besluit is wat ik ooit heb genomen. Eindelijk kan ik alle berichtjes van iedereen die geslaagd is, lezen met trots. Omdat ik echt trots ben, dat zij wel hard door zijn blijven werken. Inmiddels weet ik waarom ik geen ‘echte’ juf kan zijn. Ik weet mijn tekortkomingen, maar ik weet ook waar ik wel goed in ben. Dat ik een hele fijne onderwijsassistent ben met een hart voor kinderen en het onderwijs. Dat ik van waarde ben op mijn school en 2 fantastische collega’s heb waar ik direct mee samenwerk.

Ik weet dat fulltime voor de klas staan me uiteindelijk opgebroken zou hebben. Alles wat er nog meer bij komt kijken. Nu heb ik geen directe verantwoordelijkheid en kan ik heerlijk genieten van alle 29 lieve stuiterballetjes in onze klas. Dat gevoel is heerlijk!

 

 

Liefs, Manon

 

 

You may also like

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.