De tijd van mezelf ‘groot’ houden is geweest, even wat van me afschrijven

Ken je dat? Je wilt aan alles en iedereen laten zien dat het goed met je gaat, maar eigenlijk is dat schijn. Als ik terugkijk op mijn blog zie ik dat het eigenlijk een hele tijd goed met me is gegaan. Het is ook weer niet zo dramatisch, maar echt lekker in mijn vel zit ik op het moment niet. Iemand opbellen om mijn verhaal te doen is er nog steeds niet, thuis kan ik ook niet mijn verhaal kwijt, dus dan maar in mijn ‘eigen online dagboekje’. Geen zin in een verhaal waarin ik wat klaag, lees dan vooral niet verder…

Mijn grootste zorg op het moment is mijn lichaam waar ik me niet lekker in voel mede mogelijk gemaakt door mijn schenen. Mijn scheenbeenblessure houd me nu al bijna 4 maanden aan de kant en aangezien er maar geen verbetering in zit ben ik er helemaal klaar mee. Zwemmen kan ik niet, fietsen is moeilijk, bij krachttraining ligt mijn focus niet op het lekker trainen van andere spieren, maar bovenal mis ik het hardlopen. Inmiddels ben ik heeel langzaam aan het opbouwen, maar nadat ik vandaag 2,5 kilometer heb gelopen en nu weer met veel pijn zit zakt de moed me toch langzaam in de schoenen. Toen ik 4 maanden geleden deze blessure kreeg, was ik nog vrij positief, maar dat begint nu met de dag minder te worden. Na een speciale behandeling, speciale tape, een aantal zooltjes en fysio helpt er niets. Al met al zijn dit toch behoorlijk wat euro’s die er doorheen zijn gevlogen. De blessure is wel in mindere mate aanwezig, maar bij flinke inspanning weer helemaal terug. De laatste keer dat ik ‘voluit’ ben gegaan tijdens een training is toch wel in juli geweest. De Strong Viking laten we even buiten beschouwing. Dat is toch een behoorlijke periode. Evenementen als de Dam tot dam, zevenheuvelen heb ik allemaal moeten laten schieten en ik maak me zelfs zorgen over de 20 van Alphen in maart.

Een paar uur geleden was ik het zo zat dat ik het idee kreeg om mijn hardloopschoenen morgen maar in de prullenbak te gooien, het levert me momenteel niets meer op en heeft me alleen maar ellende bezorgd. Ik kan zelfs niet meer van andere sporten genieten, zonder me zorgen te maken.

Het gezonde eten schiet er ook een beetje bij in, er zijn een aantal kilo’s bijgekomen en ik voel me niet lekker in mijn kleren. Dit heb ik een lange periode niet gehad. Ook wordt ik steeds weer meer onzeker over mijn kunnen. Soms heb ik een goede week, maar meestal gaat het halverwege de week mis.

Op mijn werk heb ik het gelukkig heel erg naar mijn zin, maar ik besef me steeds meer dat ik in alles wat ik doe de juiste keuzes moet gaan maken. Niet alleen op het werk, maar ook in al het vrijwilligerswerk wat ik doe. Ben ik echt van waarde, als ik er niet ben wordt ik dan echt gemist? Hier keuzes in maken is heel moeilijk. Want ik wil graag actief zijn en blijven, om ook niet sociaal te verzuipen, maar als ik niet echt van waarde ben en gewaardeerd wordt, heeft het weinig zin. Mijn valkuil is dat ik mezelf heel erg wil gaan bewijzen om ‘erbij te horen’, terwijl ik er eigenlijk helemaal niet bij hoor.

Dat is behoorlijk frustrerend, want soms vraag ik me echt af waarom ik het sociaal zo moeilijk heb. Er is wel degelijk een verbetering te zien, maar echt van harte gaat het nog niet. Nog steeds moet ik er zelf heel erg hard voor werken, want er zal niemand zijn die mij spontaan opbelt voor een uitje. Dat moet ik zelf doen en meestal is het antwoord “nee”. Iets wat me niet bepaald motiveert het nog een keer te doen.

 

Voordat ik dit blogje ging schrijven vroeg ik mezelf af of ik het nou echt zo zwaar heb als ik mezelf soms laat geloven? Nee, was het antwoord en mijn gedachten gingen uit naar iemand waarbij de emoties van de afgelopen twee weken er even uitkwamen en ik begon aan het schrijven van dit warrige blogje. Gelukkig heb ik het voor mezelf een klein beetje op een rijtje weten te zetten, maar nog steeds is het in mijn hoofd een chaos.

 

Liefs, Manon

 

 

 

You may also like

8 reacties

  1. Just a thought: Media and mass communication, manufacturing, online education … this all assumes our energy delivery systems are still functioning.What if they are not? Our energy grids are extremely vulnerable to disruption, whether malicious or accidental, and if civilization collapses I doubt very much we would still have access to electricity, at least universally.Just a thought …

  2. Pau,syysihmisiähän me olemme, niin minä kuin sinäkin.Kiva kutsua tuttuja ja vähemmänkin tuttuja kylään, ei tarvitse etukäteen hyöriä luutu kourassa, kun aurinko ei tuo esille pölypalloja.:)Siu!

  3. Ce loc exotic si cosmopolit, mi-ai facut o pofta nebuna de shopping. Dar mai ales de fruct de cactus. Tu ai mancat? Ce gust are?Dupa cateva episoade din jurnalul live din Maroc am identificat si principala ta problema: transportul in Casablanca.

  4. Ho ben dis donc ! Super comme voyage. J’espère que tu nous prendras de belles photos, et que tu nous raconteras tout comme il se doit. =)Quant aux cadeaux que tu portes emporter là-bas, c’est une excellente idée je trouve. =)Le dernier [type] .. de La Grenadine

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.