Het is ook nooit goed!

Morgen is het ‘blue monday’, de meest deprimerende dag van het jaar.. Als vandaag een voorbode is, dan belooft morgen nog heftiger. Laten we hopen dat ik mijn bordje depri voorlopig heb gehad, maar ik vrees het ergste..

Vrijdag lag ik met koorts in bed, zaterdag had ik een prima dag bij de korfbal. Die heeft me behoorlijk wat energie gekost. Ondertussen at ik twee zakken chips, twee repen chocola en wat al niet meer..  Mijn schenen zijn de grootste boosdoener, nog steeds.

 

Inmiddels zijn we zo’n 6 maanden onderweg en langzaam overweeg ik om het hardlopen op te geven, om mijn hardloopschoenen in brand te gooien en tijdens de 20 van Alphen onder te duiken om maar weg te zijn van de vele topprestaties.

Vandaag was een prachtige dag.. Op sommige plekken sneeuwde het, bij ons alleen een stralend zonnetje. Zaterdagavond voelde ik al dat het opstaan zondag zeer moeizaam zou gaan en ik een streep door spinning moest gaan zetten. Dat bleek vanmorgen waar te zijn. Ik voelde me meer dan slecht en besloot om lekker in bed te blijven liggen. Rond 11 uur toch maar mijn bed verlaten en een bordje havermout klaargemaakt. Daarna at ik nog van alles wat ik maar zag liggen. Heel fout. Ondertussen voelde ik me maar niet beter en voelde ik mijn schenen maar branden en branden. De sporttape die ik van de fysio heb gekregen werkt, maar zodra deze van mijn schenen af is, is er direct pijn.

Weer alleen die pijnbestrijding bij de fysio dus. Omdat mijn fysio Engels praat, is communicatie heel moeilijk en kan ik op het moment van behandeling niet zeggen waar het pijn doet. Ik zie dat dit frustreert bij mijn fysio, maar bij mij nog meer. Ik weet zelf niet eens waar de pijn precies zit. Tijdens de behandelingen moet ik een half uur gaan lopen, zonder zijn bijzijn en that’s it. Dat gebeurd ook niet meer dus, want mijn klachten worden maar niet minder. Wel krijg ik oefeningen, maar zodra ik de intensiteit verhoog ben ik weer terug bij af.

Het is nu zelfs zo erg dat ik opzie tegen aankomende week. Ik werk 4 dagen op school en een paar uurtjes bij de BSO. Dinsdag is ook een dag waarbij ik vanaf 10.30 afspraken heb en van de ene kant naar de andere kant van Alphen aan het fietsen ben (en dat meerdere malen op de dag). Heeel slecht gepland nu, want de trap kost al zeer veel moeite.

Een van de afspraken is bij de podoloog voor aangemeten zooltjes. Ik ben heel benieuwd of dat gaat werken. Op internet lees ik weinig hoopgevend, lees niets hoopgevend. De enige berichten die ik lees dat ik hiermee zal moeten dealen en nooit meer zal kunnen hardlopen. Mooi is dat, want ik krijg steeds meer de bevestiging van meerdere kanten.

 

De moed zakt me steeds meer in de schoenen, omdat het mijn dagelijkse functioneren gaat beinvloeden. Iets wat voor vele mensen niet te begrijpen is. Ik stel me aan is een veelgehoorde uitspraak. Wordt eens positiever ook.. En dat frustreert me enorm. Want wat ik ook zeg, doe, schrijf… het is NOOIT goed.

Als ik positief ben, ben ik vaak te positief en wordt ik volgens vele egoistisch.. Die uitspraak krijg ik meermaals OF ik ben te negatief en moet naar de positieve dingen zoeken. Naar mij luisteren kent vrijwel niemand,dat snap ik trouwens best.  Ik heb niet veel boeiends te vertellen op het moment. Sociaal gezien presteer ik nog vrij weinig.

Mijn dagen bestaan uit werken, eten, slapen, tussendoor wat training geven een wedstrijdje coachen en that’s it. Gelukkig zijn de kids die ik training geef degene die mij nog een lach kunnen bezorgen en dat is niet alleen, omdat er gewonnen wordt.
Ook het schrijven op deze blog overweeg ik te stopen, of offline te halen… Ik heb er bij lange na niet mee bereikt wat ik zou willen bereiken, dus is het beter om gewoon lekker voor mijzelf te schrijven.

 

Voor nu op de planning: mijn lunch voor morgen klaarmaken, lekker janken onder de douche en mijn bed induiken waar ik een aflevering van Meastro en Divorce kijk in de hoop daar wat van op te vrolijken. Morgen staat om 5.15 de wekker weer in de hoop dat ik weer enigzins normaal kan lopen..

 

Liefs, Manon

 

Continue Reading

Even wat frustratie van me afschrijven…

21 juli, 6,37 kilometer. Mijn laatste loopje tot dusver en wat mis ik het! Nu pas weet ik wat hardlopen voor me heeft betekent. Inmiddels zijn we 6 weken verder en er is weinig vooruitgang. Mijn startebewijs voor de dam tot damloop is verkocht en ik vrees dat mijn 1e halve marathon in rook zal op gaan. Dit wedstrijdseizoen is dus rampzalig. Sinds deze week merk ik pas echt de gevolgen van het niet kunnen hardlopen. Ik zet ze op een rijtje. Verwacht geen gestroomlijnd verhaal, het zijn zomaar wat gedachtes die uit mijn hoofd moeten:

Continue Reading

Verveling en het missen van structuur om de dag door te komen…

Hier loop ik de afgelopen week weer eens tegenaan. Alle tips die ik van een ieder heb meegekregen probeer ik mee te nemen, maar soms is het niet zo makkelijk.
‘s Morgens neem ik me voor om mijn wekker vroeg te zetten en echt wat van mijn dag te maken, maar als dan eenmaal de wekker gaat speelt de volgende zin door mijn hoofd:

‘ Voor wie zou ik in hemelsnaam mijn bed uit gaan?’ Ik hoor jullie allemaal zeggen: ‘Voor jezelf!’. Dat klopt natuurlijk, maar er is niemand die zich druk om mij maakt, niemand die op je wacht, niemand die oprechte belangstelling heeft (zo voelt het soms) en dan maakt het me allemaal niks meer uit en blijf ik zo de hele ochtend op bed liggen. De eenzaamheid speelt een grote rol op het moment.

Gisteren moest ik er wel vroeg uit voor de VSO, maar daarna was ik zo chagrijnig dat ik weer mijn bed in dook. Wat moet ik doen dan heel de dag? En geloof me een dag duurt dan heel lang. ‘s Middags was ik nog chagrijnig en heb ik gepiekerd op de bank.

Ik kan echt wel dingen benoemen die ik zou kunnen doen, maar het is allemaal niet inspirerend of iets waar ik me voldaan van voel. Er komt niets uit mijn handen.

Op deze momenten komt het gevoel van falen van de PABO ook weer terug. Daar had ik de uitdaging die ik nodig had, maar nee Manon kan niet rekenen, dus de kans op een mooie toekomst is verkeken. Ik hoop dat mijn sollicitatie van vrijdag wat wordt, want ik weet niet meer in welke hoek ik moet zoeken als het om vacatures gaat.  En dat is frustrerend. De kinderopvang is leuk, maar toch mis ik iets.

Als deze gedachtes komen probeer ik mezelf daar uit te praten desnoods met behulp van muziek of een aflevering van Glee (geloof me, die serie heeft heel wat voor me betekend).

Soms lukt dat echter niet. Uiteraard heb ik het sporten achter de hand, maar ik kan niet 7 dagen in de week 24 uur per dag sporten. Dat gaan mijn spieren niet tof vinden.

Vandaag ben ik weer te laat uit bed gekomen, maar wel op tijd genoeg om wat van de dag te maken. Zometeen ga ik hardlopen om te hopen dat er weer wat rust in mijn lijf komt.

Dit zijn niet de leukste blogjes om te schrijven, maar wel de reden waarom ik de blog ben gestart. Wat ieder er van vind moet hij zelf weten. Ik ben al bezig om mijn vriendenlijst te updaten, want er staan veel te veel mensen in die niet eens in de buurt komen van vrienden.

Grootste conclusie is dat ik structuur mis. Een reden om mijn bed uit te gaan, dingen om handen hebben waar ik mezelf mee kan vermaken. Ik voel me nu soms een vrouwtje die achter de geraniums zit..

Nee, het valt niet mee soms. Maar dit is wel mijn leventje nu. Gelukkig lukt het me steeds beter om er snel weer uit te stappen en duren de dipjes minder lang dan voorheen, maar toch..

Liefs, Manon

Continue Reading