Wat er zo mooi is aan het training geven.

16 jaar en ik vond dat het tijd werd om training te geven bij de korfbal. ”Het leek me wel leuk”. Je geeft je op en voor je het weet staan er 4 enthousiaste kids van 8,9 jaar voor je neus die verwachten dat jij ze gaat leren korfballen. Allemaal met hun eigen mooie gebruiksaanwijzing. De een is wat dromerig, de ander ratelt door met de mooiste verhalen, weer een ander staat wat onzeker naar je te kijken en nog een ander vind het allemaal wel prima. Allemaal klaar voor hun 1e training.

Daar stond ik dan. Training netjes voorbereid op papier en met goede moed. Als ze ineens voor je staan is het toch anders. Je probeert de oefeningen door de training te jagen en hoopt dat je individueel nog wat tips kunt geven. Tijdens de wedstrijden help je ze verder, maar meer dan dat was het nog niet. Onzeker sta je langs de kant. Positief blijvend en enthousiast, maar wel onzeker.

Als je denkt alleen met de kids te maken te hebben heb je het mis. Bij die 4 kids horen ook nog 8 ouders. En die 8 ouders hebben ook hun gebruiksaanwijzing. Als 15-jarige is dat best een klus.

Met veel plezier sloot ik mijn 1e jaar af. Volgend jaar weer? Zeker weten.

Het volgende team was de E5. Dit keer stond ik er niet alleen voor, maar deed ik het samen met iemand die al jaren training gaf. Weer die onzekerheid. ”Doe ik het wel goed??” Nee, tuurlijk deed ik het nog niet goed. Maar ik deed het nu samen met iemand die mij bij het training geven betrok en me af en toe lekker in het diepe gooide, maar ook tips gaf om me daar weer uit te halen, We werden kampioen! Een mooie ervaring. Paar talentjes in het team die nu leuk meedraaien in de C2 en B2. Ondertussen werd ik steeds wat zekerder en begon ik het nog leuker te vinden. Waarom? Omdat er stappen gemaakt werden. Er gingen dingen beter en de dankbaarheid daarvoor is groot. De groep ouders was gezellig en ook in de zaal werden we kampioen.

Nog steeds had ik moeite. Hoe zorg je ervoor dat ze precies doen wat je wilt, hoe zorg je voor variatie, hoe analyseer ik een bepaalde techniek etc. etc.

SNC00019

De jaren daarna bleef ik het moeilijk hebben met als hoogte (eigenlijk dieptepunt) de C4. Ga er maar aanstaan: 12 pubers die jij in je eentje onder je hoede hebt. 10 meiden en 2 jongens, waar het niveau niet heel hoog is. Gewoon een team wat lekker wilt korfballen, maar wel onder goede begeleiden. Al snel werd duidelijk dat ik ze die begeleiding niet kon bieden. Wat heb ik afgezien dat jaar. Achteraf heel veel geleerd en ik ben er sterker uit gekomen. Al die meiden spreken me nog regelmatig aan op het korfbalveld.

Gelukkig zijn er genoeg andere die wel het beste uit dit soort groepen kunnen halen, want als trainer is dat wat je wilt: Het beste eruit halen!

Vorig jaar ging ik terug naar de plek waar ik hoorde: de E-teams. Inmiddels een stuk wijzer op korfbalgebied. De E4: Een heerlijk team met enthousiaste kids. Dit jaar ging ik ook echt training geven. Individueel analyseren, het team analyseren, heel veel kijken, steeds meer weer positief corrigeren, een kaartje bij de verjaardag (ook dat hoort erbij), er elke wedstrijd zijn, troosten, grapjes tussendoor en ga maar door.

Vorig jaar heb ik gezien hoe mooi het is om na een jaar een hecht team voor je te hebben staan wat elkaar helpt, positieve feedback geeft aan elkaar, ook wel eens boos wordt op elkaar, maar vooral heel veel willen leren. Dat je zelf aan het eind van het jaar kan zeggen dat je dit team verder hebt geholpen om een betere korfballer te worden, maar ook om een beter mens te worden.

Want de scheidsrechter maakt echt wel eens foutjes, maar er staat wel iemand die onze wedstrijd wilt fluiten op zijn vrije zaterdag. Je mag er best een beetje boos op zijn, maar hou dat altijd in je achterhoofd.

404569_126057894237533_672991795_n

Als je merkt dat de kids van vorig jaar dat nu tegen hun teamgenoten zeggen weet je dat je het goede voorbeeld hebt gegeven.

Dan dit jaar weer een nieuwe uitdaging. Een team waar ik best tegenop zag en weer even moest wennen, maar waar ik nu zoveel plezier aan beleef.

September 2014Tempo E4Juni 2014

Plezier omdat er stappen gemaakt worden. De kinderen worden individueel beter, maar ook als team. Dit zien ze zelf en willen elke training beter worden. Dat is het leuke aan de E-teams: Er valt zoveel te leren op deze leeftijd.

Om een lang verhaal heel kort te maken:

Training geven is een mooi vak. Steeds weer dat stapje verder in hun prille korfbalcarriere, waar ze hun hele leven iets aan hebben! Dat kwartje wat valt als de eerste goal uit een doorloopbal wordt gescoord en de blijheid op ieder gezicht. Daar doe ik het voor!

 

Liefs, Manon

Continue Reading