RACE day: Acht van Apeldoorn!

Vandaag (zondag 1 februari) is het dan zover! Mijn eerste wedstrijd van 2015. Ik ga de 8km lopen tijdens de Midwinter Marathon in Apeldoorn En zal jullie meenemen tijdens deze dag.

Zaterdag ging ik na een spannende wedstrijd van het 1e elftal van de korfbal toch wat later naar bed dan gepland.

Op zondag ging om 8.00 de wekker en ik was er gelijk uit. Als ik dit doordeweeks nou ook zo makkelijk zou doen;) Snel uit bed en de dag gestart met mijn favoriete ontbijt: banaan-ei pannenkoekjes. Het is elke keer weer de vraag hoe goed ze lukken en vandaag gaf ik ze een 9! Beetje fruit erbij met 2 glazen water en door met de volgende taak op de to-do list. Omdat ik bij mijn vader was dit weekend moest mijn tas ingepakt worden. Een klusje wat niet altijd leuk is, maar wel moet gebeuren en ook altijd zo gedaan is.

Omgekleed en wel heb ik mijn lijstje wat ik mee moet nemen erbij gepakt (komt van de week een blog over online). Perfectionistisch als ik ben heb ik alles 3x gecheckt en 3x mijn tas opnieuw ingedeeld.

10 minuten voordat ik weg moest was ik klaar en heb ik nog ijsberend door de kamer gelopen. Om 10.20 stapte ik op de fiets naar het station. Veeeeeeeeeeel te vroeg (om 15.00 was de start), maar ik vertrouw de NS voor geen meter. In de trein heb ik in mijn nieuwe (zeer geliefde notitieboekje) wat mantra’s opgeschreven om niet te vergeten tijdens de race.

76df4c28332751717fc8f7b29387d5c7

De treinreis ging zoals een treinreis moet gaan en precies om 12.17 was ik in Apeldoorn. Nog steeds veel te vroeg. Gelukkig was er koopzondag en heb ik de kans gegrepen om wat winkels te kijken en niets te kopen! Pas als ik bij de 75 kilo ben mag ik weer shoppen. Het was zeer moeilijk, want ik zag zoveel leuks. Wat hielp dat ik het eigenlijk niet mee kon nemen. Vandaag (maandag) heb ik toch een nieuwe spijkerbroek gekocht, omdat maatje 46 toch echt te groot is

Ook zonder wat te kopen vind ik het heerlijk om winkel in, winkel uit te gaan met mijn muziekje op de achtergrond. Nu winkelde ik wel wat anders, want langzaam kwamen de zenuwen boven drijven in de vorm van pijntjes. Kuit, enkel en vooral de rug heb ik gevoeld. Hierdoor kwamen ook de twijfels: ‘Kan ik nog wel 8km rennen?!’ Gezonde spanning gelukkig.

Vandaag was ik benieuwd of ik iemand zou tegen komen van de facebookgroep Ik loop hard. Een motiverende, positieve en gezellige groep. Op ons startnummer hadden we ILH geschreven om zo elkaar te herkennen. Helaas ben ik niemand tegen gekomen!

Toen ik in de hardloopmassa terecht kwam begon ik er zin in te krijgen. Na wat zoeken vond ik de kleedruimte waar het gelukkig heel rustig was. Ik zocht een plekje op en maakte me klaar Ik pakte mijn vuilniszak (voor vlak voor de start) en banaantje, pasjes, sleutels, geld, muziek, telefoon + handschoenen en liep richting de schouwburg waar het warm was. Hier heb ik een tijdje mensen zitten kijken waarna ik om 2 uur richting het startvak ging. Eenmaal buiten heb ik gelijk mijn vuilniszak aangedaan. Het was niet heel koud, maar echt lekker was het ook niet.

De vuilniszak is er om je vlak voor de start warm te houden en THANK GOD wat ben ik blij met die tip. Een half uur voor de start kregen we een enorme hoosbui over ons heen. Geloof me, je bent dan blij dat je met een vuilniszak over je lichaam loopt! Mijn lange tight, hempje, harloop t-shirt met lange mouwen en jack helpen dan niet.

Tussen half 3 en 3 uur stroomde startvak C vol. Ik stond een beetje in het midden. Ondertussen heb ik geprobeerd om mezelf warm te houden en korte warming-up oefeningen gedaan. Een kwartier voor de start ging de vuilniszak uit, zodat ik mijn telefoon en muziek kon plaatsen.

15.00 – KM 1-3
START! Langzaamaan kwam de massa op gang en na 5 minuten ging ik over de startlijn. Eigenlijk had ik gelijk een lekker ritme te pakken en wurmde ik me een beetje los tussen de grote massa. Wel had ik gelijk veel last van mijn onderrug en dwaalden er allerlei gedachten door mijn hoofd. Voornamelijk twijfels. Ik probeerde me aan mijn mantra’s te houden, maar het lukte niet. Ik wandelde, liep, wandelde en riep tegen mezelf dat dit onzin is.

KM 3-4: klimmen + Let it go!
Van tevoren had ik het parcours gezien en wist ik dat we een pittig klimmetje zouden krijgen. In het vlakke Alphen heb ik op de bruggen na niet getraind met hoogtes. Ik was benieuwd hoe zwaar ik het zou krijgen. In eerste instantie vroeg ik mezelf af wanneer dat klimmetje nou zou komen. Nou… nu dus! Pff, dat viel ff tegen. Ik moest mezelf dwingen om door te lopen. Nog steeds speelden al de gedachten door mijn hoofd en ik had voornamelijk last van mijn rug. Vlak voordat we boven waren heb ik mezelf toegesproken en alle tips van iedereen meegenomen. Heidi: die van jou heeft zeer goed geholpen! Thnx!

Het moment dat je alles dan kan loslaten voelt heerlijk en gaat in veel situaties veel beter dan een tijdje geleden. Ineens zijn de pijn en twijfels weg en besluit je om gewoon te gaan. Ik doe dit immers voor mijzelf en voor NIEMAND anders! Hier heb ik voor getraind en ben ik maanden mee bezig geweest, dan ga ik nu toch niet zitten twijfelen.

KM 4-8: GENIETEN met een grote G! 
Het 4km punt was bereikt en ik zag dat ik ruim voor lag op mijn PR. Dit was niet mijn doel, maar wel lekker uiteraard :). Ook merkte ik dat we naar beneden gingen en ik mensen in begon te halen. Ik had het idee dat ik naar voren vloog. Dit was zeker een runnershigh momentje waar ik volop van genoot. Dit tempo heb ik eigenlijk tot de finish vol kunnen houden. Tussen de 6 en 7 km had ik het nog even moeilijk en heb ik een paar keer 20m gewandeld.

Toen ik de Loolaan weer had bereikt wist ik dat ik het gehaald had. Natuurlijk wist ik dat dit wel zou gaan lukken, maar het voelt euforisch wanneer je de tijdklok ziet. Sowieso heb ik vanaf km 4 met een lach gelopen, maar ik kwam voor mijn gevoel met een grote glimlach de finish over en twee handen gingen omhoog. Normaal laat ik niet snel mijn emoties zien, maar hier was ik oprecht blij! Over de streep zag ik dat ik een super tijd had gelopen: 53:32! WAUW!!

Even bijgekomen en daarna de medaille + flesje AA opgehaald en snel naar binnen, want ik voelde mezelf afkoelen. Omdat ik alleen was ging dit proces vrij snel. In de kleedruimte heb ik wat stretch oefeningen gedaan en een aantal selfies gemaakt voordat ik de bus op zocht.

De terugreis ging nog beter dan de heenreis. De bus kwam op het moment dat ik aan kwam lopen en daarbij kon ik als eerste instappen. Eenmaal uit de bus en ingecheckt bij de NS kwam de trein ook gelijk en had ik nog een zitplek ook.

Rond 18.30 was ik thuis en heb ik een uur in bad gezeten met een film aan en heb ik mijn uitslag opgezocht. Dik en dik tevreden. Helaas geen goede foto’s gemaakt door MySports, maar wel leuke video’s. Goed kijken

 

2015-02-01 20.13.34

 

2015-02-01 20.13.58

 

2015-02-01 20.14.16

 

Op naar 1 maart: 20 van Alphen!

Enne..
Thnx voor de support!

 

Lies, Manon

 

 

Continue Reading